مرحوم ایت الله علامه شیخ عبدالرحیم شوشتری(وفات یافته1313ه.ق)از شاگردان بر جسته استاد اعظم شیخ مرتضی انصاری(صاحب کتاب مکاسب و رسایل)بود، او نقل کرد:برای زیارت به حرم مطهره حضرت عباس(ع)رفتیم،مشغول زیارت بودم،دیدم عربی وارد حرم شد وپسر

بچه ای را که پاهایش فلج شده بود،با طنابی به ضریح بست،و گریه و زاری نمود و با توسل خالص از حضرت عباس(ع)،شفای فرزندش را می خواست،طولی نگذشت که پسر بچه برخاست و راه رفت،در حالی که هیچ گونه اثر فلج در پاهایش دیده نمی شود.و او فریاد    می زد که عباس(ع) مرا شفا داد.زایران به سر او ریختند و لباس او را برای تبرک پاره کردند.من با این علم ومعرفت(که سالها درحوزه علمیه نجف بودم)وقتی چنین دیدم،به طرف ضریح رفتم و با تضرع و توسل و تندی عرض کردم:«یا ابالفضل! انها که به شان ومقام تو نا اگاهند، این گونه نتیجه می گیرند، ولی سزاوار است که من با این همه سابقه علمی ومهرفت به مقام شما، از در خانه شما نا امید بر گردم، اگر حاجتم براورده نشود،دیگر به اینجا نخواهم امد.» سپس وقتی که از حالت پریشانی بیرون امد،از اسایه ادب و گستاخی خودم، پشیمان شده استغفار نمودم،پس از ان به نجف اشرف بازگشتم.در نجف اشرف به خدمت استادم شیخ مرتضی انصاری رسیدم،دو کیسه پول به من داد و فرمود:«این ها حواله حضرت ابالفضل(ع)است،با انها خانه ای خریداری کن و به زیارت خانه خدا برو.»حاجت من همین دو مورد بود،که به این وسیله براورده شد.⁽¹⁾

............................................................................................................................1-ستارگان درخشان،ج15،ص183.